جلال متینی، ایرانشناس و شاهنامهپژوه و استاد زبان و ادبیات فارسی و رئیس دانشگاه فردوسی مشهد پیش از انقلاب ۵۷ بود.
او پس از بهمن ۱۳۵۷ بهاجبار از کشور خارج شده بود، سیام دیماه ۱۴۰۳ در ۹۶ سالگی در مریلند آمریکا درگذشت.
دو مجلهٔ «ایراننامه» و «ایرانشناسی» برجستهترین برگهای کارنامهٔ او در سالهای دور از وطن بود؛ کسی که احسان یارشاطر، بنیانگذار دانشنامهٔ ایرانیکا، او را «یکی از دقیقترین و منصفترین پژوهشگران تاریخ و ادبیات ایران» توصیف کرده بود.
متینی همواره به فرهنگ غنی و تاریخ ایران افتخار میکرد و معتقد بود که حفظ و ترویج این میراث فرهنگی وظیفهای ملی و در این میان همواره بر اهمیت زبان فارسی بهعنوان ستون فقرات هویت ملی ایران تأکید میکرد.
0 یادداشت ها
